puberlife

Puberlife, wat is dat voor een life?

Puberlife, een nieuwe fase met een ander soort leven. Ik ben er nog niet helemaal uit hoe het puberbrein werkt. Maar het vindt voornamelijk online plaats in deze 21e eeuw.

 

Blijf betrokken en voel de vibe van je puber, totdat je in slaap valt.

 

Met liefde blijf ik betrokken bij de dingen die hij onderneemt. Maar soms is die betrokkenheid vergelijkbaar met het kijken van een film. Halverwege val ik in slaap. Bepaalde onderwerpen vind ik zelfs (sorry) persoonlijk zonde van mijn tijd. Ik zou willen dat ik eindeloos kon luisteren naar verhalen zoals ”hoe is deze youtuber zo populair geworden” of ”weet je waarom ik Dodo beter vind dan Enzo knol”.

Omdat ik toch een vorm van betrokkenheid wil laten zien, luister ik. Zo weet ik nu dat twee huisdier schapen van Dodo en Maisha, Jep en Lily heten. Leuk om te weten maar wat moet ik ermee. Ik vind het saai. En ik hoef me daar niet eens lullig om te voelen! We delen een hoop interesses, maar soms komt het er gewoon op neer dat je bepaalde interesses niet kan delen met je moeder. Misschien dat ik binnenkort met mijn laptop naast hem ga zitten en ga uitleggen hoe ik mijn blogs in elkaar zet. Wat zal zijn reactie zijn?

 

Als je bij de tijd wilt blijven zal je elk filmpje moeten bekijken, A-LLE-MAAL!

 

Puberlife vindt momenteel veel online plaats. Als ik een grappig filmpje toegestuurd krijg via whatsapp met de tekst: wtf! Zal ik hem dan eerst herinneren aan zijn taalgebruik? Of gewoon een lachende smiley sturen omdat het filmpje oprecht grappig is? Google is zijn beste vriend wanneer hij iets niet weet, (sla hierin vooral je moeder over want die zal het toch niet weten). Tik tok wordt gebruikt om leuke filmpjes te kijken,.. en van ál die filmpjes wil je dan wél je moeder op de hoogte brengen. Een maaltijd bereiden duurt hiermee 30 min langer omdat ik continue word gewezen op filmpjes. En vergeef me voor geïrriteerde reacties zoals ”JAAHAAA” of ”WAHAAT” als ik voor de 28e keer naar een filmpje moet kijken terwijl ik net met een kokend hete pan mijn piepers sta af te gieten.

 

De pubertijd van de 21e eeuw.

 

Een tijd geleden schreef ik nog dat mijn kinderen zich gelukkig goed kunnen vermaken. Maar ik merk dat de pubertijd iets doet met een kind. Als ik namelijk een schermloze dag inlas, ja zo’n moeder ben ik soms, verveelt hij zich kapot! (Moet je voor de gein een keer doen zo’n schermloze dag, en dan kijken wat er gebeurt). Buiten spelen? Hoe durf ik dat voor te stellen?! Wat moet hij gaan doen dan?! Een klein beetje lachen moet ik wel, want wanneer is dit veranderd en hoe komt dat? Is dit dan puberlife? Valt dit onder accepteren en doorgaan? Is het een fase? Ik heb zoveel vragen! Haha. Met een klein beetje smokkelen kan ik zeggen dat de pubertijd voor mij nog niet zo heel lang geleden was. En ik kon mezelf altijd heel goed vermaken! Welkom in de 21e eeuw waar er (naast gamen) niets te doen is.

 

Het kwaliteit van leven omgezet in volgers, likes en views.

 

De hoogtepunten van mijn puber op een normale dag bestaan uit volgers, likes, views en screenshots van de volgers, likes en views. Zelfs als ik aan het werk ben krijg ik een appje met een screenshot van de hoeveelheid views die hij heeft op een filmpje. Ik app een feestelijke emoticon terug omdat ik het leuk vind dat hij daar zo enthousiast over is. En tegelijkertijd wil ik hem leren dat het leven bestaat uit echte sociale contacten. Dat zijn volgers voor een groot gedeelte bots zijn en kwalitatieve content belangrijker is dan het aantal volgers. Dit kan ik in geur en kleur uitleggen, voor de kat zijn viool, want… puberlife! De jongste daarin tegen volgt haar bloed eigen broer niet op tiktok, want wat hij post vindt ze niet interessant. Het lijkt erop dat ik doordring bij in ieder geval één van mijn kinderen.

 

Hoe gaat dit bij andere pubers? HELP!

#okdoei.

Foto door Emily Morter op Unsplash

Spread the love

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *